მადლი ჩვენთვის იგივეა, რაც მზე - მიწისთვის; ის ჩვენ გვანათლებს, გვათბობს და გვაცოცხლებს


ალექსანდრე ჭავჭავაძე
ვაჰ, სოფელსა ამას
"რელიგია დედის წიაღია, საიდანაც გამოვიდა კაცობრიობის მთელი სულიერი ცხოვრება; კაცთა მოდგმის მთელი მაღალი კულტურა რელიგიის შვილია." -





Untitled Document


”ნუ, მამაო, ნუ შეურაცხმყოფ მე”

ერთხელ ორი ბერი ქალაქ ეღონიდან კილიკიის ტარსუსში მიდიოდა. გზაში ძალიან ჩამოცხა და ღვთის განგებით ბერები ერთ-ერთ სასტუმროში შევიდნენ დასასვენებლად. იქ დახვდათ სამი ჭაბუკი: ისინი ეღონში მიდიოდნენ და ერთი მეძავი ქალი მიჰყავდათ თან. ბერები მოშორებით დასხდნენ. ერთმა მათგანმა სახარება ამოიღო და კითხვა დაიწყო. ეს რომ დაინახა, მეძავმა თავისი თანამგზავრები მიატოვა და ბერს მიუჯდა გვერდით.
_ უბედურო! _ უთხრა მას ბერმა, _ სირცხვილიც აღარ გაგაჩნია? მოდიხარ და ჩვენს გვერდით ჯდები!
_ ნუ, მამაო, ნუ შეურაცხმყოფ მე, _ ლმობიერად მიუგო ქალმა, _ მართალია, ყოველგვარი სიბილწით და არაწმინდებით ვარ სავსე, მაგრამ ღმერთმა როდი განაგდო მასთან მისული მეძავი დედაკაცი.
_ არ განაგდო, რადგან დედაკაცმა იმ დღიდან თავი ანება ცოდვას, _ უპასუხა ბერმა.
_ და მეც, _ შესძახა ქალმა, _ ღვთის შეწევნით ამიერიდან თავს ვანებებ ცოდვას!

მან მაშინვე მიატოვა ის სამი ჭაბუკƯ