მადლი ჩვენთვის იგივეა, რაც მზე - მიწისთვის; ის ჩვენ გვანათლებს, გვათბობს და გვაცოცხლებს
15 დეკემბერი 2017  22:59 ქართული შრიფტი


ალექსანდრე ჭავჭავაძე
გუთნის დედა
"ჩვენი სული ღვთისგანაა და მხოლოდ ღმერთში შეუძლია ჰპოვოს მან დამშვიდება და ნეტარება" -





Untitled Document


რა მიმართება უნდა გვქონდეს სიკვდილთან

- გერონდა, რაზე უნდა ფიქრობდეს ადამიანი თავის დაბადების დღეს?

- ის უნდა ფიქრობდეს თავისი მომავალი სიკვდილის დღეზე და ემზადებოდეს ამ დიდი მოგზაურობისთვის.

- გერონდა, თუ საფლავიდან ამოღებისას აღმოჩნდება, რომ ნეშტი არ გახრწნილა, რა უნდა იყოს ამის მიზეზი? მოუნანიებელი ცოდვა ხომ არა?

- ყოველთვის არა. შეიძლება ამის მიზეზი იყოს მიღებული წამლები, ან საფლავის ნიადაგის შემადგენლობა. მაგრამ რა მიზეზიც არ უნდა იყოს, თუ ნეშტი არ იხრწნება, ე.ი. გარდაცვლილი ისჯება თავისი ცოდვების გამო. ეს იმიტომ ხდება, რომ ცოდვილი გარდაცვალების შემდეგაც სხვების დასაცინი გახდეს.

- გერონდა, სიკვდილი ხომ გარდაუვალი მოვლენაა, რომელიც ადამიანს ელოდება, მაშ, რატომ გვავიწყდება ამის შესახებ?

- იცი, ადრე მონასტრებში ერთ-ერთი ბერის მორჩილება სხვა ბერებისთვის სიკვდილის შეხსენება იყო. როდესაც დანარჩენი ბერები თავიანთ მორჩილებას ასრულებდნენ, ეს ბერი მიდიოდა მათთან და ეუბნებოდა: "ძმებო, ჩვენ მოვკვდებით". ჩვენი სული მოკვდავ ხორცშია შეფუთული, ამ დიდი საიდუმლოს გაგება უჭირს იმ ადამიანს, რომელიც მხოლოდ ხორცისგანაა და ამიტომ არ სურს სიკვდილი, არ სურს მისი გაგონებაც კი. სიკვდილი ასეთი ადამიანისთვის ორმაგი სიკვდილი და ორმაგი უბედურებაა.

საბედნიეროდ, კურთხეულმა უფალმა ყველაფერი ისე მოაწყო, რომ ასაკში შესული ადამიანი მოახლოებული სიბერის ზოგიერთი ნიშნებისაგან გარკვეულ სარგებელს იღებს. ბუნებრივია, რომ მოხუცები უფრო ახლოს არიან სიკვდილთან, ვიდრე - ახალგაზრდები. მათ თმა უთეთრდებათ, კარგავენ სიმხნევეს, ძალა თანდათან ელევათ და ამგვარად ისინი თავმდაბლები ხდებიან, იწყებენ მსჯელობას ამ წუთისოფლის ამაოებაზე. მოხუცებულს კიდევაც რომ მოუნდეს "`არევა", უკვე აღარ შეუძლია, რადგან ფიზიკურად არ აქვს ამის საშუალება. ან როდესაც იგებენ, რომ მათი ასაკის ან მათზე უფრო ახალგაზრდა გარდაიცვალა, მაშინაც აგონდებათ სიკვდილი. ხომ გინახავთ, სოფლებში, როდესაც სამგლოვიარო ზარი რეკავს, მოხუცები ფეხზე დგებიან, პირჯვარს იწერენ, კითხულობენ: ვინ გარდაიცვალა? რამდენი წლის იყო? `"ოჰ, - ამბობენ ისინი, - აი, ჩვენი ჯერიც მოდის! ყველანი წავალთ ამ ქვეყნიდან!" მოხუცებს ესმით, რომ მათი დრო გავიდა, რომ მათი ცხოვრების ძაფი დასასრულს უახლოვდება, რომ სიკვდილი უკვე ახლოსაა. აბა, სცადე და პატარა ბავშვს სიკვდილზე დაელაპარაკე, ის არც კი მოგაქცევს ყურადღებას და ბურთით თამაშს გააგრძელებს. ღმერთს პატარა ბავშვისთვის რომ მიეცა იმის შეგნება, რომ ის მოკვდება, საბრალო სასოწარკვეთაში ჩავარდებოდა, აღარაფერი დააინტერესებდა და მწყობრიდან გამოვიდოდა. ამიტომაც ღმერთი, როგორც კეთილი მამა, ყველაფერს აწყობს ისე, რომ ბავშვს არ ესმოდეს, რა არის სიკვდილი და უდარდელად თამაშობდეს ბურთით. მაგრამ რაც უფრო იზრდება ბავშვი, მით უფრო მეტს იგებს სიკვდილის შესახებ.

დამწყებ ბერსაც კი, განსაკუთრებით თუ ის ახალგაზრდაა, არ ახსოვს სიკვდილი; მას ჰგონია, რომ წინ ხანგრძლივი ცხოვრება ელის და სიკვდილზე არც ფიქრობს. გახსოვთ, პეტრე მოციქულმა რომ თქვა ანანიასა და საპფირზე: "და აღსდგეს ჭაბუკნი და შემოსეს და განიღეს და დაჰფლეს" (საქმე 5,6). მონასტრებში ჩვეულებრივ მიცვალებულებს ახალგაზრდა ბერები მარხავენ. მოხუცი ბერები, თავიანთ ფიქრებში ჩაფლულები, დიდი ღვთისმოსაობით აყრიან მიცვალებულს ერთ მუჭა მიწას სხეულზე და არასოდეს მიაყრიან მიწას თავზე. ერთხელ მონასტერში დაკრძალვას დავესწარი და უსიამოვნო სანახაობის მოწმე გავხდი. როდესაც მღვდელმა წარმოთქვა სიტყვები: "მიწა ხარ და მიწად იქეც" და ყველამ დიდი მოწიწებით თითო მუჭა მიწა მიაყარა თავიანთ მიცვალებულ ძმას, ერთმა ახალგაზრდა ბერმა ანაფორა აიკეცა, ხელი სტაცა ბარს და უყურადღებოდ, მიმართულივით მიაყარა მიცვალებულს ყველაფერი, რაც მის ბარს მოჰყვა: მიწა, ქვები, ნაფოტები... ამას თავისი სიმართლის საჩვენებლად აკეთებდა. აი, როგორი დრო შეარჩია თავისი ძალისა და შრომის უნარის საჩვენებლად! სულ სხვა იქნებოდა, ასე ხეების დარგვისას რომ მოქცეულიყო, გულმოდგინება გამოეჩინა და ეთქვა: "სხვა ბერები მოხუცები არიან, რა შეუძლიათ? მოდი, მე ვიმუშავებ". ამ შემთხვევაში თვითონ დაიღლებოდა, მაგრამ სხვებს შეღავათს მისცემდა, ხოლო როდესაც საფლავში მონასტრის ძმის ცხედარს გულგრილად მიწას და ქვებს აყრის, ეს იმაზე მეტყველებს, რომ ამ ახალგაზრდა ბერს საერთოდ არ ახსოვს სიკვდილი.

წიგნიდან "გარდაცვლილთა დაკრძალვა და მოხსენიება"~
შემდგენელი მღვდელმონაზონი თეოდოსი
რა მიმართება უნდა გვქონდეს სიკვდილთან
საუბარი ბერ პაისი ათონელთან


ბათუმისა და ლაზეთის ეპარქია
ელ. ფოსტა: info@eparchy-batumi.ge

ვებ-გვერდი იხილა 12570324 სტუმარმა

საიტი დამზადებულია GTG-ს მიერ