მადლი ჩვენთვის იგივეა, რაც მზე - მიწისთვის; ის ჩვენ გვანათლებს, გვათბობს და გვაცოცხლებს


ნიკოლოზ ბარათაშვილი
*** ვლოცავ დღეს ჩემის გაჩენის
"იმაზე უდიდესი ბოროტება არ არსებობს, ვიდრე საკუთარი ნების გატარება და არა - ღვთის ნებისამებრ ცხოვრება." -





Untitled Document

 

ბავშვთა აღზრდის შესახებ

 

ჩვენი გაზეთის ფურცლებიდან ხშირად ვსაუბრობთ ქრისტიანული ოჯახის შესახებ. დაგვერწმუნებით, აღნიშნული თემა დღესდღეობით, მართლაც, აქტუალურია და ამიტომაც გადავწყვიტეთ, კიდევ ერთხელ გვესაუბრა მასზე.

ოჯახი პიროვნების ჩამოყალიბების ერთ ერთ უმნიშვნელოვანეს ფაქტორს წარმოადგენს. საზოგადოებას, რომელიც მთელი სერიოზულობით არ აღიქვამს ზნეობრივად ჯანსაღი და სულიერად ამაღლებული ოჯახების არსებობის აუცილებლობას და მთელი მონდომებით არ იბრძვის ოჯახური სიწმინდის შემბღალავი ძალების წინააღმდეგ, გარდაუვალი მოსპობა ელოდება. ასეთი რამ მრავალმა უძველესმა ცივილიზაციამ იწვნია. ოჯახი თავად ღვთის მიერ არის დაფუძნებული და, შესაბამისად, მხოლოდ ღმერთშია საძებნი ის გზები, რომელზე სიარულითაც, ერთი მხრივ, თავად ოჯახი იქნება ზნეობრივად და სულიერად ჩამოყალიბებული და მეორე მხრივ, ამგვარი ოჯახების სიმრავლით საზოგადოებაც მოგებული დარჩება. ჩვენ ხშირად გვხვდება ხოლმე სხვადასხვა სახის მითითებები, ისეთი, როგორიცაა, ვთქვათ "ფრთხილად, მაღალი ძაბვაა!" ან `თბილისამდე დარჩენილია ამდენი და ამდენი კილომეტრი" და სხვა.

აი, ბიბლიაში წერია ასეთი სიტყვები: "ისმინე, ისრაელო! ერთია უფალი, უფალი, ჩვენი ღმერთი. გიყვარდეს უფალი, შენი ღმერთი მთელი შენი გულითა და სულით, მთელი შენი შეძლებით. გულში გქონდეს ეს სიტყვები, რომლებიც დღეს გამოგიცხადე. ჩააგონებდე შენს შვილებს და უთხრობდე სახლში ჯდომ ისას, გზაზე სიარულისას, დაწოლისას და ადგომისას. შეიბი ნიშნად ხელზე და ტვიფრად შუბლზე. წააწერე შენი სახლის წართხლებს და კარებს" (II რჯლ. VI, 4 9). რას გულისხმობს მოსე წინასწარმეტყველი, როცა ისრაელიანებს განუწესებს, რომ მათ ღვთის სიტყვები ნიშნად ჰქონდეთ ხელზე, შუბლზე, სახლის კარებსა და წართხლებზე? ხელები ადამიანის მიერ აღსრულებული საქმეების სიმბოლოა. წმინდა მოსე ამბობს, მორწმუნეთა ოჯახი ისეთ საქმეებს უნდა აღასრულებდეს, რომ მათი ნამოქმედარი ნიშანი უნდა იყოს იმისა, რომ მათ ღმერთი უყვართ. ყოველი საქმე მხოლოდ ადამიანის შინაგანი განწყობილების გამომხატველია. შესაბამისად, როცა წმინდა მოსე საქმეებზე მიგვითითებს, უწინარეს ყოვლისა ღვთისათვის სათნო განწყობაზე საუბრობს. ქრისტანული ოჯახი მაგალითი უნდა იყოს სხვებისათვის. მასთან სახლში შესული უნდა ხვდებოდეს, რომ იმყოფება რაღაცა გასხვავებულ გარემოში. ამ ოჯახის წევრები თავიანთი საქმეებით, ანუ ცხოვრების წესით უნდა აცხადებდნენ თავიანთ რწმენას. სწორედ ეს არის სახლის კარებსა და წართხლზე ღვთის სიტყვების დაწერა.

ხშირია შემთხვევა, როცა ესა თუ ის ნიშანი მხოლოდ გარეგნული გამომხატველობით არის შემოფარგლული და სინამდვილეში ნანახი გაგონილს არ შეესაბამება. ქრისტიანული ოჯახის ყოფა სწორედ იმით არის გასხვავებული, რომ გარეგნული ნიშნები აბსოლუტურად შეესაბამება შინაგან განწყობას. ოჯახში აქვთ ხატები, დადიან წირვაზე _ ეს არის ნიშანი იმისა, რომ ამ ოჯახის წევრები ქრისტიანები არიან, მაგრამ თუკი მოხდება ისე, რომ ამ ოჯახის წევრები არ იცხოვრებენ ეკლესიურად, მაშინ აღნიშნული ნიშნები მხოლოდ ნიშნებად დარჩება და აღარ იარსებებს ის ქადაგება, რომელიც ხელებზე და შუბლზე უნდა ჰქონდეს ნებისმიერ ჭეშმარიტ მორწმუნეს. ყველაზე მნიშვნელოვანი კი ის არის, რომ ბავშვს, რომელიც ხედავს მხოლოდ გარეგნულ ნიშნებს და საქციელით სხვა რამეს აკვირდება, ცნობიერებაში უმკრთალდება მოკრძალება ეკლესიისა და თვლის, რომ ეკლესიურობა სწორედ ეს, ოდენ გარეგნული ნიშნებით ცხოვრებაა. ანუ მისთვის ქრისტიანობა მხოლოდ სახლში ხატების გამოფენა და პერიოდულად ეკლესიაში მისვლა იქნება. ამდენად, ცოლქმრის ნამდვილი ღვთისმოსაობა მნიშვნელოვანია არა მარტო საზოგადოებისათვის, არამედ, უწინარეს ყოვლისა თავად მათი შვილებისათვის. ბავშვი ოჯახშივე უნდა ხედავდეს ბიბლიის კითხვის, ლოცვისა და წირვაზე სიარულის ადექვატურ ვითარებას. ასეთ შემთხვევაში მას ბავშვობიდანვე ისეთი შეხედულება ჩამოუყალიბდება ეკლესიაზე, რომელიც მას არასოდეს გადააცდენს ჭეშმარიტი გზიდან.

ჩვენს დროში საკმაოდ აქტუალურია ავტორიტეტულობის საკითხი. ხშირია შემთხვევა, როცა მშობლებისთვის "აბსოლუტურად მოულოდნელად" აღმოჩნდება, რომ მათ შვილს მოსწონს და სურს მიბაძოს ისეთ ადამიანს, რომლის ცხოვრების წესი, თითქოსდა, მიუღებელია ამ ოჯახში. შემდგომ იწყება მშობლებისაგან ახსნა განმარტებების მიცემა თავიანთი შვილისათვის, ხშირად მუქარა და უხეში მიმართვებიც გაისმის, მაგრამ უშედეგოდ. ასეთ დროს მშობლები გაოგნებულნი არიან, თუ რის გამო მოხდა, რომ მათი შვილისათვის მიმზიდველი აღმოჩნდა ის, რასაც თითქოსდა, მათ ოჯახთან საერთო არაფერი ჰქონდა. ყველაფრის მიზეზი კი ის არის, რომ ბავშვმა იმ პერიოდში, როცა მას ყველაფრის სჯეროდა და ყველაფერს ზედმიწევნითი ნდობით აღიქვამდა, ჩათვალა, რომ შესაძლებელია მხოლოდ გარეგნული ნიშნებით ცხოვრება. თუმცა, მიუხედავად ამისა, ბავშვს მაინც აქვს სურვილი არანაყალბევი სინამდვილის განცდისა და ის მცირე შემთხვევასაც კი არ უშვებს ხელიდან, რომ თავისი შეხედულებები რაღაცა ფორმით გამოხატოს ცხოვრებაში.

მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნული პრობლემა მართლაც სერიოზულია, გამოსავალი მაინც არსებობს. ეს გამოსავალი, უწინარეს ყოვლისა, თავად ღვთის სიტყვაში უნდა ვეძიოთ. მნიშვნე