მადლი ჩვენთვის იგივეა, რაც მზე - მიწისთვის; ის ჩვენ გვანათლებს, გვათბობს და გვაცოცხლებს
19 ოქტომბერი 2017  10:22 ქართული შრიფტი


ტიციან ტაბიძე
ამოდის ნათდება!...
"იმაზე უდიდესი ბოროტება არ არსებობს, ვიდრე საკუთარი ნების გატარება და არა - ღვთის ნებისამებრ ცხოვრება." -





Untitled Document



ლოცვები მიცვალებულთათვის წესის აგებამდე

განბანისა და შემოსვის შემდეგ მღვდელი ან ნათესავთაგან ვინმე კითხულობს კანონს "სულის ამოსვლის შემდეგ..." თუ ადამიანი სახლს გარეთ დაიღუპა, სულ ერთია, კანონი მაინც იკითხება გარდაცვალების დღეს იმ მიზნით, რომ შეუმსუბუქოს სულს ხორცთან გაყრა. მართლმადიდებელ ეკლესიაში არსებობს წესი "`ფსალმუნთა"~ კითხვისა გარდაცვალებიდან დაკრძალვამდე.
ლოცვების კითხვისას მიცვალებულის სახელს ემატება სიტყვა "ახლადშესვენებული" - ასე უწოდებს ეკლესია გარდაცვლილს 40 დღის განმავლობაში.
7 წლამდე ასაკის ბავშვებს ყრმებს უწოდებენ. სხვა დამაკონკრეტებელი დასახელებების გამოყენება, როგორიცაა: ქალიშვილი, ცოლი, მოკლული, დამრხჩვალი, დამწვარი - არ არის კანონიკური და არ გვხვდება ღვთისმსახურების წესებში.

უმიზეზოდ და უმიზნოდ არ დაუწესებია ეკლესიას უძველესი დროიდან მიცვალებულისთვის ფსალმუნების კითხვა. "დავითნი" ასახავს ადამიანის სულის მრავალგვარობას. ცოცხლად ეხმაურება, თანაუგრძნობს ჩვენს მწუხარებასაც და სიხარულსაც, ანუგეშებს და ამხნევებს მწუხარე გულს.

იმ დროს, როცა სხეული მკვდარია, სული გადის გამოცდას. ამიტომ სჭირდება მას ეკლესიის დიდი დახმარება. გაძლიერებული ლოცვები უადვილებს სულს სხვა ცხოვრებაში გადასვლას.
`პანაშვიდი~ ბერძნული სიტყვაა და ნიშნავს მწუხრის ლოცვა-გალობას. ჯერ კიდევ ქრისტიანთა დევნის ეპოქაში დამკვიდრდა ჩვეულება მიცვალებულისათვის ღამით ლოცვისა. იმ საშინელ დროს უსჯულოთა ბოროტებისა და სიძულვილის შიშით ქრისტიანებს მხოლოდ ღამე შეეძლოთ გაეცილებინათ წამებულნი საუკუნო განსასვენებელში, ღამითვე შეეძლოთ ელოცათ მათთვის. ღამის ბნელი ფარდის ქვეშ, რომელიც თითქოს სიმბოლურად გამოხატავდა არაქრისტიანთა მორალურ სამყაროს, ქრისტიანები ანთებდნენ სანთლებს წამებულთა ნაწილებთან და მთელი ღამის განმავლობაში ასრულებდნენ სულის მოსახსენებელ ლოცვებს, დილით კი მიწას აბარებდნენ. იმ დროიდან მიცვალებულთათვის ამგვარ ლოცვებს ქრისტიანები პანაშვიდს უწოდებენ.

პანაშვიდის არსი მდგომარეობს იმაში, რომ ლოცვით მოვიხსენიოთ მიცვალებულები, რომლებიც, მართალია, დაიხოცნენ, როგორც ქრისტეს ერთგულნი, მაგრამ მთლიანად მაინც არ იყვნენ თავისუფალი ადამიანურ სისუსტეთა და ცოდვათაგან. და ეს უძლურება ჩაიყოლეს კუბოში. პანაშვიდის შესრულებით წმინდა ეკლესია ჩვენს ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, თუ მიცვალებულის სული როგორ გადადის მიწიდან ზეცაში, როგორი კრძალვითა და შიშით უნდა წარდგეს იგი უფლის სამსჯავროზე. აქ მან გულთამხილავი ღმერთის წინაშე უნდა აღიაროს თავისი თავის ყველა დიდი თუ მცირე ცოდვა და შეცდომა. იგი ვერ გაბედავს დაუმალოს უფლის სამართლიან სამსჯავროს რაიმე. ეკლესია აცხადებს ამ სამსჯავროს ძირითად კანონს - ღვთიურ გულმოწყალებას და გვაგულიანებს ჩვენ ლოცვისათვის, აძლევს რა სულს სრულ თავისუფლებას - გამოხატოს ლოცვებით, მონანიებითა და ცრემლებით თავისი განწყობა და ითხოვოს შეწყალება. პანაშვიდი მთავრდება დიაკვნის სიტყვებით: "`უფალო, შეიწყალე მონა შენი (სახელი), მიანიჭე საუკუნო ხსენება!".

"ეს ლოცვითი მოწოდება, - ამბობს თესალონიკის არქიეპისკოპოსი ნეტარი სვიმონი, - არის საჩუქარი, დასასრული ყველაფრისა. ის გზავნის მიცვალებულს ზეცაში და აბარებს ღმერთს მის სულსა და ხორცს."


ბათუმისა და ლაზეთის ეპარქია
ელ. ფოსტა: info@eparchy-batumi.ge

ვებ-გვერდი იხილა 12138249 სტუმარმა

საიტი დამზადებულია GTG-ს მიერ