მადლი ჩვენთვის იგივეა, რაც მზე - მიწისთვის; ის ჩვენ გვანათლებს, გვათბობს და გვაცოცხლებს
26 ივნისი 2017  03:14 ქართული შრიფტი


ვაჟა-ფშაველა
არაგვს
"თუ გსურს,მწუხარების გარეშე იცხოვრო, ეცადე, უფალს აამო." -
ამბა ევაგრე





Untitled Document

 

სწავლება უმეცართა

 

გაუდგა ბიჭი მიმავალ გზას. თითქმის ორი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ამ მხარეში დასახლდა და სოფელში ნამყოფიც არ იყო. სარჩო-სანოვაგეზე საპირისპირო გზით ყოველთვის ქალაქში ჩადიოდა. აუყვა ორღობეს. პირველივე მოსახლეს ოჯახიდან ქალის განწირული კივილი გაისმა.
_ მიშველეეთ.
ბიჭი ჭიშკარს მივარდა, კარები ვერ გააღო. მერ რის ვაივაგლახით ღობეზე გადაძვრა და სახლში შევარდა. ჰხედავს ორი ახალგაზრდა ქალი ერთმანეთს თმებში ჩაფრენილან და უმოწყალო ცემა-ტყეპა აქვთ გაჩაღებული. საწოლზე მწოლიარე ხანდაზმული ქალი კი ცრემლად იღვრება. ბიჭი ქალების შუა ჩადგა და მოქიშპეები ძლივს დააცილა ერთმანეთს.
_ დაწყნარდით და მითხარით, რამ განგარისხათ ასე? _ იკითხა აქოშინებულმა.
ცოტა ხნის დუმილის შემდეგ ორივე ქალი ერთად აყაყანდა. ბიჭი ჯერ ერთს მოე­ფერა, მერე მეორეს, დაამშვიდა და სთხოვა წყნარად ეამბოთ თავიანთი გაჭი­რვების შესახებ.
_ ჩვენ ორი დანი ვართ, _ დაიწყო ერთმა. მამა ადრე გარდაგვეცვალა, დედამ დაგვზარდა. დედაჩვენს მთელი სოფელი იცნობს, გამრჯე, მშრომელი, კე­თი­ლი ქალია. ერთ დღეს დედა ხიდან ჩამოვარდა და ორივე ფეხი მოიტეხა. ლოგინად ჩავარდა საბრალო. მთელი ოჯახის სიმძიმე შვილებს დაგვაწვა. გაგვიჭირდა დედისა და ამოდენა სახლ-კარის მო­ვლა. გავწყდით წელში.
ერთი კვირის წინ დედამ შვი­ლები მოგვიხმო და გვითხრა:
_ ქონება სამ ნაწილად გა­ყავით. თითოეული თქვენთაგანი თავის წილს მიჰხედავს და შრომა გაგიადვილდებათ. ჩემი წილი კი იმას შეხვდება, ვინც მე მომივლისო.
ყველაფერი თანაბრად გავინაწილეთ. დედის მოვლაზე კი ვერ იქნა და ვერ მოვრიგდით.
ბიჭმა მარჯვენა ხელი გულთან მიიდო, იქვე ავადმყოფის საწოლთან დოქით მდგარი წყალი სულმოუთქმელად დაცალა და ქალებს მიუბრუნდა.
_ ჯერ თითოეული თქვენგანის აზრი მაინტერესებს და მერე გეტყვით ჩემსასაო.
_ უმცროს დაზე ოთხი წლით უფროსი ვარ, _ ალაპარაკდა ერთი. რადგან დედამ ჩემს გაზრდაზე უფრო მეტი დრო დახარჯა, მე ვარ ვალდებული მას მოვუარო.
_ ჩვენი ტრადიციების მიხედვით სახლ-კარი უმცროსს რჩება, _ გააწყვეტინა სიტყვა მეორემ.
_ ეგ თუ გაუთხოვარი დარჩა, რა ჩემი ბრალია? დედას მე უნდა მივხედო და მისი წილი ქონებაც მე დამრჩება, _ არ ცხრებოდა უფროსი და.
  სახლი და აივანი ნელ-ნელა ხალხით გაივსო.
_ მე ცოდვილს ვინ მომცა უფლება სხვა განვიკითხოო, _ თავისთვის ჩაილაპარაკა ბიჭმა. მერე ხელები წინ გაიწვდინა, ავადმყოფს მიუახლოვდა, დაიხარა და ის იყო ხელში უნდა აეყვანა, რომ ქალებმა ერთხმად შეჰყვირეს:
_ რას შვრები, ხომ არ გაგიჟებულხარ? _ და დედის სასთუმალთან მიცვივდნენ.
_ მიმყავს, _ მშვიდად უპასუხა ბიჭმა.
_ სად? _ იკითხეს გაოგნებულმა ქალებმა.
_ თქვენ სახლ-კარს მიხედეთ, დედას კი სოფლის განაპირას რომ ტყის მცველის შვილი ცხოვრობს, იმას მივუყვან. ობლობაში გაზრდილი, დედის სითბოს ნატრული, სიამოვნებით, უანგაროდ მიხედავს მას. მადლობას ეტყვის უფალს, დავრდომილის მოვლის ღირსს თუ გახდის. მხურვალედ ილოცებს, რომ დიდხანს იცოცხლოს მან, ვისაც სახელად `დედა~ ჰქვია.
ქალები საწოლზე პირქვე დაემხნენ და მწარედ აქვითინდნენ.
ბიჭი წამოდგა და სევდით დამძიმებულმა განაგრძო:
_ რა დაგემართათ? _ რამ გაგიქვავათ გული, რამ დაგავიწყათ უფლის მცნება:
პატივ-ეც მამასა შენსა და დედასა შენსა, რათა კეთილი გყოს შენ და დღეგრძელი იყო ქვეყანასა ზედა.
ავადმყოფ დედას ერთად მოუარეთ. ცხოვრება მძიმეა. მერწმუნეთ გაჭირვების ჟამს ბევრჯერ მოუხმობთ დასახმარებლად დედას, მაშინაც კი როცა ის ცოცხალი არ იქნება.
თუმცა დედა არ კვდება. ის მფარველ ანგელოზად გადაიქცევა, რომელიც მუდამ თავს დაგვტრიალებს, გვლოცავს და ცდილობს იმ გზით გვატაროს, უფლისაკენ მიმავალი გზა რომ ჰქვია.
ხალხი სულგანაბული უსმენდა. ბევრს თვალზე ცრემლიც მოერია.
_ შენ თავად ვისი ხარ, შვილო? _ ჰკითხა ავადმყოფმა, რომელსაც შვილების სინანულის ცრემლებით გულისპირი მთლად დასველებოდა.
_ ტყის მცველის შვილი ვარ, _ მორიდებით უთხრა ბიჭმა.
ამ სიტყვების გაგონებაზე ხალხი ახმაურდა. თითოეული მათგანი გულში იკრავდა ბიჭს.
სამი დღე სოფლიდან არ გამოუშვეს. ხან ერთ ოჯახში იშლებოდა სუფრა და ხან მეორეში ბიჭის მამის საპატივცემულოდ. იგონებდნენ კეთილ, სათნო კაცს და ლოცავდნენ მის სულს. ბიჭმა გადმოცემით იცოდა კარგი მამის შვილი რომ იყო. მაგრამ თუ შეიძლება ასე ჰყვარებოდა ყველას, ვერ წარმოედგინა.

ზეცას აჰხედა. ადიდა უფალი. მადლობა გადაუხადა მშობელს, რომელმაც წუთისოფელში დატოვებული სახელით სოფელს შეარიგა, მერე სითბოთი, სიყვარულით სავსე გულით და სანოვაგით დამძიმებული ხურჯინით დატოვა სოფელი. წინ ერთი დღის სავალი უდაბნო უნდა გაევლო.

 

ავტორი
მადონა ნატრიაშვილი

 

ბათუმისა და ლაზეთის ეპარქია
ელ. ფოსტა: info@eparchy-batumi.ge

ვებ-გვერდი იხილა 10117143 სტუმარმა

საიტი დამზადებულია GTG-ს მიერ